Galicja

Kraj lasów i wzgórz, bystrych rzek i rozległych pastwisk, najbardziej zielona z hiszpańskich prowincji, rozciąga się regularnym prostokątem na północny-zachód Półwyspu Iberyjskiego, ograniczona od południa granicą portugalską, od zachodu Atlantykiem, od północy Zatoką Biskajską. Od wschodu Masyw Galicyjski oddziela Galicję od Mesety Kastylijskiej. Na 30 tys. km2 mieszka blisko 3 mln ludności (jedna z najgęściej zaludnionych prowincji). Vigo i La Coruńa są jedynymi wielkimi miastami; ludność skupia się nad morzem, w miasteczkach i wsiach rybackich nieprzerwanym łańcuchem oplatających wybrzeże o wyjątkowo urozmaiconej linii. Rybołówstwo jest głównym źródłem utrzymania ludności. Flotylle statków i łodzi wypływają na połów ryb i skorupiaków z 50 większych i mniejszych portów. Rolnictwo to hodowla bydła rzeźnego, uprawa kukurydzy, owsa, ziemniaków; sady i ogrody warzywne zajmują duże obszary, a jeszcze większe — lasy sosnowe kasztanowe, dębowe. Wsie Galicji są rozproszone po dolinach; gospodarstwa duże, zabudowania z polnego kamienia mają uroczą osobliwość: malutkie spichlerzyki horreos, kamienne skrzynie z dwuspadowym daszkiem, na rzeźbionych kolumienkach, służące do przechowywania ziarna. Na pograniczu Kastylii, w regionie El Bierzo, a także wokół Vigo i La Coruńa, rozwija się przemysł przetwórczy, głównie elektromaszynowy i spożywczy, korzystający z dużych ilości energii produkowanej przez hydroelektrownie na rzekach Sil i Mino.
Galicja weszła na karty historii w czasie imperium rzymskiego. Od 212 r. wraz z Asturią i północną Portugalią, tworzyła prowincję Callaecia ze stolicą w Bracara Augusta (dzisiejsza Braga w Portugalii). Zabytki rzymskie zachowały się w Orense, Lugo, La Coruna, a niemal wszystkie nazwy miast mają źródłosłowy łacińskie. W V w. opanowali Galicję Swebowie, w VI w. zostali podbici przez Wizygotów i włączeni w skład ich państwa. Galicja nigdy nie zaznała trwałej okupacji arabskiej, aczkolwiek jeszcze w końcu X w. pustoszyły ją wojska kalifatu. Od VIII w. była częścią królestwa Asturii, a odnalezienie rzekomego grobu Apostoła Jakuba dało początek kultowi, który rozprzestrzenił się na całą Europę i przez wiele wieków ściągał pielgrzymów do bazyliki nad grobem świętego; wokół niej rozbudowało się miasto Santiago de Compostela. Gdy w XVI w. pielgrzymki ustały, Galicja zwróciła się ku morzu. Vigo rozrosło się w najważniejszy atlantycki port Hiszpanii, zwłaszcza w XIX i XX w., gdy obsługiwało ruch emigracyjny ku obu Amerykom, szczególnie silny z biednej i przeludnionej wsi galicyjskiej. Okazją poznania galicyjskiego folkloru są święta lokalne, zwłaszcza romerie: odpusty z pielgrzymkami do sanktuariów, połączone z konkursami artystycznymi, zawodami sportowymi itp.

Pozostałe artykuły:

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy