Nowa i Stara Kastylia

Nowa Kastylia
Południowa część Mesety między Kordylierą Centralną, a Sierra Morena (54 000 km2) to Nowa Kastylia, o klimacie ostrym i nieprzychylnym wegetacji roślinnej. Na północy mrozy dochodzą zimą do 25-30°C poniżej zera, latem na południu temperatura wzrasta do 45°C powyżej zera. Kraj wiecznej suszy; nieliczne rzeki płyną leniwie w szerokich korytach pozbawionych spadku, często ginąc w podziemnych korytarzach lub rozlewając się w mokradła. W ich sąsiedztwie, dzięki pracom irygacyjnym, rozwija się rolnictwo — głównie uprawa zbóż i winnice na południu, w prowincji Ciudad Real. Na północy, w prowincjach Guadalajara i Cuenca, w regionie zwanym La Alcarria, wsie i miasteczka kryją się w wąwozach, a reszta kraju jest nieomal pustynna (zaludnienie nie przekracza 15-18 mieszkańców na km2). Niewiele gęściej zaludniona jest La Mancha, kraina rolnicza na południowym wschodzie; ludność skupia się w wielkich wsiach-miasteczkach zabudowanych białymi domami, odległych od siebie o kilkanaście kilometrów. W części zachodniej, gdzie monotonię krajobrazu urozmaicają pasma Gór Toledań­skich, eksploatuje się bogactwa naturalne: rtęć (największe w Europie kopalnie w Almaden), ołów, rudy rzadkich metali i węgiel koło Puertollano. Dzięki jeziorom zaporowym na Tagu (La Alcarria), Jucar (Cuenca), Gwadianie, a także naturalnym oazom żyznych ziem w dolinie Tagu (Aranjuez, Toledo, Talavera de la Reina), Nowa Kastylia jest jednym ze spichlerzy Hiszpanii, a winnice rejonu Valde­pefias należą do najwydajniejszych w kraju.
Nowa Kastylia zajmująca środek Półwyspu Iberyjskiego zawsze odgrywała ważną rolę w dziejach Hiszpanii. Przecinały ją szlaki handlowe i komunikacyjne o zasadniczym znaczeniu. Tu rozegrały się decydujące epizody walk chrześcijan z Maurami w XII-X111 w.

Stara Kastylia
Między Kordylierą Centralną na południu, a Kordylierą Kantabryjską i górami Baskijskimi na północy rozpościera się kraina sucha, jałowa, monotonna i niegościnna, o lodowatych zimach i skwarnym lecie, niemal bez pośrednich pór roku, wyżynna (średnio ok. 900 m npm.) i rzadko zaludniona. Jej część północna była w IX i X w. bazą wypadową rekonkwisty.
Państwo Asturów w X w. osiągnęło linię rzeki Duero. Wzdłuż pogranicza wyrosty obronne zamki — castella po łacinie, castilla w ję­zyku potocznym. W połowie X w. pograniczny region castilla znacznie się usamodzielnił, a w końcu oderwał się od królestwa Leónu i Asturii pod władzą suwerennych condes, których siedzibą było Burgos. Pod panowaniem takich władców, jak Ferdynand I i Alfons VI, Kastylia przejęła przywództwo rekonkwisty i czasem samodzielnie, czasem w koalicji z innymi królestwami chrześcijańskimi odzyskiwała coraz to nowe tereny. W 1086 r. stolicą było już Toledo. W 1230 r. nastąpiło definitywne zjednoczenie Kastylii i Leónu, w 1479 r. unia personalna połączyła Kastylię z Aragonią. Odtąd aż do naszych dni Kastylia odgrywa dominującą rolę w życiu społecznym i politycznym kraju, a język kastylijski utożsamiać się zaczął z hiszp.
Kastylia jest dziś krajem rolniczym. W zachodniej części doliny Duero, gdzie powstał łańcuch zaporowych jezior uprawia się na ogromną skalę pszenicę i kukurydzę. Na północy, na bezkresnej równinie zwanej Tierra de Campos, sieje się owies i jęczmień, zaś stepowe okolice Salamanki służą hodowli byków na corridę, mlecznego bydła i koni. W dolinie Ebro na pograniczu Baskonii i Nawarry, rozpościera się obszar winnic zwany Rioja, dający najlepsze wina czerwone w Hiszpanii. Najbiedniejsze są górzyste prowincje wschodnie: Soria (14 mieszkańców na km2), Segowia i Avila. O ile wieś kastylijska wyludnia się, o tyle rosną kastylijskie miasta. Valladolid ze swym potężnym przemysłem odebrało Burgos rangę stolicy tej krainy. Miasta i miasteczka Kastylii obfitują w zabytki dziesięciu wieków historii, są też coraz częściej odwiedzane przez turystów.

Pozostałe artykuły:

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy