Asturia

Po zajęciu w 712 r. Półwyspu Iberyjskiego, arabscy i berberyjscy najeźdźcy pozostawili własnemu losowi niewielki skrawek terytorium w pn. wybrzeży. Wilgotne, lesiste doliny od wieków były siedzibą ludów wojowniczych, niepodległych i niechętnych wszelkim obcym wpływom. Asturowie czasem zwani Kantabrami wywodzą się z prehistorycznych ras, których przedstawiciele pozostawili po sobie wspaniałe malowidła na ścianach groty Altamira. W 722 r. razem z niedobitkami wizygockich rycerzy, którzy wycofali się z południa, Asturowie pokonali armię muzułmańską w wąwozie Covadonga i tę datę przyjmuje się dziś jako początek rekonkwisty. W połowie VIII w. istniało królestwo Asturii, ze stolicą najpierw w Cangas de Onis, potem w Pravii, wreszcie w Oviedo, utrzymujące kontakt z państwem Karola Wielkiego. Po przeniesieniu stolicy do León w 912 r., Oviedo stało się duchowym i religijnym ośrodkiem królewskim. W asturyjskich klasztorach prowadzono studia, które wywarły wielki wpływ na teologię średniowieczną (Komentarz do Apokalipsy Beatusa z Liebany). Liczne preromańskie budowle sakralne świadczą o wysokiej kulturze tej krainy.
Warunki geograficzne i klimatyczne wpłynęły na jej wyraźną odrębność kulturową. Asturia jest ziemią chłopów, rybaków i robotników, zatrudnionych w przemyśle ciężkim (górnictwo, hutnictwo, chemia, budowa maszyn). Długie i poszarpane wybrzeże sprzyjało rozwojowi żeglugi. Na niecałych 11 tys. km2 mieszka tu ponad milion ludności; jest to jedna z najgęściej zaludnionych prowincji Hiszpanii i zarazem jedna z najbogatszych. Istnienie silnej klasy
robotniczej wpłynęło na wcześniejsze niż gdzie indziej obudzenie się świadomości klasowej, toteż Asturia była zawsze w awangardzie ruchu robotniczego. Wielkie powstanie górników asturyjskich w październiku 1934 r., krwawo stłumione przez legię cudzoziemską gen. Franco, było preludium wojny domowej, która wybuchła w niecałe dwa lata później.

Pozostałe artykuły:

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy