Okolice Madrytu

Madryt leży w centrum pofałdowanej wyżyny opadającej od g. Gua­darrama na południowy wschód, ku dolinie Tagu. Przecinają ją doliny rz. He­nares, Jarama, Manzanares i Guadarrama oraz wybiegające promieniście ze stolicy linie kolejowe i drogi — dziś już przeważnie autostrady łączące Madryt z Baskonią, Katalonią, Lewantem, Andaluzją, Estremadurą oraz Galicją. Ta ostatnia przekracza g. Guadarrama na przełęczy Alto de los Leones de Castilla (Wyżyna Lwów Kastylii — 1516 m npm.), pod którą przebito 3-kilometrowy tunel Guadarrama, dzięki któremu szlak ten dostępny jest przez cały rok. Druga bowiem z ważnych przełeczy — Puerto de Navacerrada (1860 m npm.) na szlaku z Madrytu do Segowii — bywa zimą zasypana śniegiem. Wzdłuż obu szos, rozdzielających się w miejscowości VILLALBA, leżącej o 40 km od Madrytu na wysokości ponad 900 m npm., rozbudowują się uzdrowiska, stacje klimatyczne, ośrodki sportów zimowych i wille bogatych mieszkańców Madrytu, szukających latem ochłody, zimą zaś uprawiających narciarstwo w NA­VACERRADA, CERCADILLA, SAN RAFAEL.
Góry Guadarrama ciągną się granitowym łańcuchem od przełęczy Somosierra na północ od Madrytu, do rozległego obniżenia między Madrytem i Avilą, za którym rozpoczynają się g. Sierra de Gredos. Najwyższe wzniesienia— Peńalara (2430 m npm.) La Maliciosa (2227 m), La Mujer Muerta (2193 m), Sietepicos (2108 m), Hierro (2383 m), Las Pedrizas (2230 m) — w sąsiedztwie przeł. Navacerrada. Grupa wysokich szczytów (Cerrón, 2199 m npm., Tres Provincias, 2129 m npm). wznosi się nad przeł. Somosierra (1444 m npm.), którą wiedzie jedyny na dystansie kilkudziesięciu km przejezdny szlak z północy do Madrytu. Jesienią 1808 r. wojska Junty Madryckiej zagrodziły tu drogę armii Napoleona otworzyła ją rankiem 30 listopada szarża 3 szwadronu 1 Lekkiego Polskiego Pułku Gwardii Cesarskiej dowodzonego przez majora Kozietulskiego, zapoczątkowując trwającą do dziś legendę. Przełęcz opada ku północy łagodnym i szerokim, trawiastym wąwozem długości ok. 4 km.
49 km na zachód od Madrytu, u stóp Guadarramy, wznosi się klasztor-pałac Real Monasterio de El Escorial pod wezwaniem św. Wawrzyńca, ufundowany przez Filipa II. Budowę rozpoczął w 1563 r. Juan Bautista de Toledo; prace ukończył w 1584 r. Juan de Herrera, którego surowy, monumentalny styl oparty na kanonach renesansowych — określany jako styl herreriański — stał się w tym okresie dominujący. Kompleks gmachów zajmuje prostokąt 208 x 162 m z niewielką przybudówką Pałacu Infantów od wschodu. Wewnątrz 16 dziedzińców, 13 kaplic i oratoriów, bazylika, 15 krużganków, 88 galerii, 86 fontann i 2600 okien. Do zwiedzania otwarta jest bazylika z kopułą nad skrzyżowaniem głównej nawy i transeptu, z ogromnym ołtarzem projektu Herrery i obrazami Claudio Coello, rzeźbami Leone i Pompeo Leonich. Po bokach dwa oratoria z posągami rodziny królów Karola I i Filipa II. Wnętrze wypełnione arcydziełami malarstwa, rzeźby, sztuki złotniczej. Pod prezbiterium Panteon Królów Hiszpanii, 10 metrowej wysokości krypta wyłożona czerwonym porfirem i szlachetnymi marmurami, mieszcząca sarkofagi królów i królowych będących matkami królów. Przed nią — Panteon Infantów. Wielki Dziedziniec Ewangelistów w surowym stylu herreriańskim. Do prezbiterium bazyliki przylegają prywatne apartamenty Filipa II; w alkowie sypialnej okno, przez które widać wielki ołtarz, dzięki czemu śmiertelnie chory król mógł uczestniczyć w mszy. Surowe, niemal klasztorne wnętrze ozdabia kilka wybitnych dzieł sztuki i kolekcja zegarów.
W Pałacu infantów zainstalowano Nowe Muzea z obrazami z XV­XVII w. o nieocenionej wartości: Bosch, Tycjan, Veronese, Ve­lazques, El Greco (7 wielkich płócien), obrazy włoskie i flamandzkie.
Pałac Burbonów, urządzony w XVIII w. sąsiaduje z bazyliką. Kilkadziesiąt reprezentacyjnych sal ozdobionych jest 330 gobelinami z królewskiej fabryki w Madrycie, projektowanymi głównie przez Bayeu i Goyę. Freski, obrazy, meble i zegary z epoki wypełniają pomieszczenia.
W parku przylegającym do klasztoru stoją dwa XVIII-wieczne pałacyki: Casita de Arriba i Casita del Principe z pięknym, rokokowym wystrojem wnętrz.
Eskurial, cel niezliczonych wycieczek, leży na skalistym tarasie u stóp gór, na wysokości 1030 m npm. Z Madrytem łączą rozbudo­wane obok klasztoru miasteczko SAN LORENZO DE EL ESCO­RIAL doskonałe szosy oraz linia kolejowa z Madrytu do Avili, stanowiąca pierwszy odcinek ważnego szlaku na zachód i północ. W odległości 14 km na północ zwiedzana zwykle przy okazji wycieczki do Eskurialu, znajduje się Dolina Poległych (Valle de los Caidos), otoczona stromymi zboczami Guadarramy i porośnięta gęstym lasem piniowym. W granitowej skale, na której wzniesiono gigantyczny krzyż (150 m wysokości, rozpiętość ramion 46 m), wykuto w latach 1940-56 rękami więźniów-republikanów podziemną bazylikę o długości 262 m i wysoką w szczycie kopuły na 41 m. W prezbiterium znajdują się grobowce Jose Antonio Primo de Rivery i Francisco Franco, w bocznych kaplicach złożono szczątki miliona poległych na wszystkich frontach wojny domowej.
Na wschód od stolicy miasto ALCALA DE HENARES (45 tys. mieszkańców) o rzymskim rodowodzie, było w XVI w. ośrodkiem życia umysłowego Kastylii. Kardynał Cisneros założył tu w 1496 r. uniwersytet, którego Colegio Mayor, dzieło Rodrigo Gil de Hontafión i Pedro de la Cotera jest jednym z najpiękniejszych zabytków hiszpańskiego renesansu. Miasto uległo zniszczeniom w 1939 r. podczas szturmu na Madryt; wiele zabytków odbudowano.

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy