Aragonia

Jest pierwszą z hiszpańskich prowincji, którą ogląda z samolotu polski turysta po drodze z Genewy do Madrytu. Najpierw błysną w słońcu ośnieżone szczyty Pirenejów, potem pojawi się jakby szaro-brunatne morze sfalowane łańcuchami coraz niższych i bardziej nagich pogórków opadających ku dolinie Ebro. Na wschodzie zamajaczy wielkie miasto — Saragossa — i znów ciągną się monotonne łańcuchy Kordyliery Iberyjskiej.
Aragonia liczy ok. 47 tys. km2 i ma kształt trójkąta, zwróconego ostrym kątem na zachód; jego trzema bokami są Pireneje, G. Kata­lońskie i Kordyliera Iberyjska. Dolina Ebro jest równinna i stepowa, góry — z wyjątkiem zielonych dolin pirenejskich — jałowe i suche. Rolnictwo rozwija się tylko na terenach nawodnionych, duże połacie kraju są nieużytkami lub terenem ekstensywnej gospodarki hodowlanej. W prowincji Saragossa zaludnienie nie przekracza 38 mieszk. na km2, w prowincjach Huesca i Teruel spada do 15. Przemysł — spożywczy, maszynowy i chemiczny — skupia się w Saragossie: w górach niezbyt wydajne kopalnie węgla, cynku, ołowiu. Liczne uzdrowiska przyciągają kuracjuszy. Na rzekach spływających ku Ebro wybudowano zapory i hydroelektrownie. Przez Aragonię prowadzi główny szlak drogowy i kolejowy z Barcelony do Madrytu. Przez przełęcz Somport w Pirenejach linia kolejowa łączy Saragossę z Tuluzą, dolina Ebro stanowi najwygodniejsze połączenie Baskonii, Nawarry i Starej Kastylii z Katalonią i wybrzeżami M. Śródziemnego.
Wieki historii pozostawiły Aragonii szereg wspaniałych zabytków architektury, rozsianych po miastach niewielkich na ogół i ubogich. Już w I w. ne. była to prowincja rzymska, a Caesaraugusta, gród na miejscu dzisiejszej Saragossy, w IV w. pełniła rolę stolicy prowincji Tarraconensis. W 824 r. książę Aznar zjednoczył kilka małych pirenejskich księstw chrześcijańskich, tworząc zaczątek przyszłego królestwa Aragonii, a od 1000 r. zjednoczonego z sąsiednią Nawarrą. Później znów niezależna, w ciągu Xl w. Aragonia zaczyna odgrywać coraz ważniejszą rolę w dziele rekonkwisty. Jej bezpośrednim wrogiem jest silne muzułmańskie królestwo Saragossy, podbite ostatecznie w 1118 r. Ekspansja kieruje się następnie na wybrzeża Morza Śródziemnego. W 1137 r. Aragonia łączy się z Hrabstwem Barcelony i staje się w XIII w. potęgą. Jej władcy opanowują Baleary, Roussillon, Sycylię i królestwo Neapolu (koniec XIV i XV w.). W 1469 r. małżeństwo króla Ferdynanda II i królowej Izabeli Kastylijskiej jednoczy unią personalną oba królestwa; ich wnuk Karol I zostaje w 1516 r. pierwszym  królem zjednoczonej Hiszpanii.

Pozostałe artykuły:

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy