Wyspy kanaryjskie

Wulkaniczny archipelag na Atlantyku, na wysokości Maroka, położony między 13 i 18° dł. zach. oraz 27 i 28° szer. pn., składa się z 7 wysp dużych (Teneryfa, Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote, La Palma, Gomera i Hierro), a także wielu wysepek; łączna powierzchnia ok. 7500 km2. Najmniejsza odległość z Lanzarote do południowych wybrzeży Maroka wynosi 110 km, do południowych wybrzeży Hiszpanii — 1050 km. Administracyjnie wyspy podzielone są na prowincje: Las Palmas (stolica Las Palmas de Gran Canaria) obejmującą także wyspy Fuerteventura i Lanzarote oraz Tenerife (stolica Santa Cruz de Tenerife) obejmującą wyspy La Palma, Gomera i Hierro.
Wyspy Kanaryjskie mają wspólne pochodzenie, klimat i historię. Powstały w wyniku długotrwałej działalności wulkanicznej, trwającej do dziś; są to w istocie wyniosłe stożki wulkanów o zboczach opadających ku morzu poszarpanymi żebrami i pociętych wąskimi, głębokimi dolinami, w dolnych partiach porośnięte roślinnością, w górnych — pokryte zakrzepłą lawą, popiołem i żużlem. Wyspy Lanzarote i Fuerteventura pokryte są lawą niemal w całości i mają niesamowity, księżycowy pejzaż. Łagodny klimat zawdzięcza archipelag wpływom Prądu Zatokowego; położone w strefie podzwrotnikowej mają wysoką średnią temperaturę roczną (18,6°C, tyle, ile temperatura lipca w Polsce), przy bardzo małych wahaniach temperatur skrajnych: 15,3°C w styczniu i 22,4°C w sierpniu. Lata są tu mniej upalne, niż na ogół w tych szerokościach geograficznych a to dzięki chłodnemu prądowi lokalnemu, który przez cały rok utrzymuje temperaturę wody morskiej między 18 a 22°C. Przewaga zachodnich wiatrów powoduje duże różnice w wilgotności i nasłonecznienia po zachodnich (wilgotnych) i wschodnich (suchych) stronach wysp. Na terenach sprzyjających uprawom rozwija się rolnictwo, ogrodnictwo i sadownictwo; główne produkty rolne to pomidory, banany, wczesne warzywa, figi, brzoskwinie.
Greckie i rzymskie legendy umieszczały na tych wyspach mityczne Ogrody Hesperyd i Pola Elizejskie, dokąd odchodziły dusze szlachetnych zmarłych. Grecki geograf Ptolemeusz uważał, że leżą na samym końcu świata i przeprowadził swój południk Zero przez wyspę Hierro. Widziano w nich także pozostałość Atlantydy. Archipelag zamieszkiwało miejscowe plemię zwane Guanchos, o nie wyjaśnionym pochodzeniu. Guanchos żyli w naturalnych grotach, nie znali żelaza; Hiszpanie wytępili ich ostatecznie w XV w. Wyspy penetrowali od XIV w. żeglarze europejscy — Portugalczycy, Normanowie, Kastylijczycy, Genueńczycy — ale dopiero w 1402 r. bretońscy żeglarze Jean de Bkhencourt i Gadifer de la Wie ustanowili tu władzę w imieniu króla Kastylii, Juana II. Były potem ostatnią bazą Kolumba przed wyruszeniem na zachód. Przez długie wieki służyły za bazę morską i punkt wymiany handlowej; w XIX w. otwarcie ich portów dla statków wszystkich bander i stworzenie strefy wolnocłowej wzmogło zainteresowanie armatorów, którzy w Santa Cruz i Las Palmas zakładali stacje bunkrowe i składy towarów. Dziś Wyspy Kanaryjskie są obok Balearów i wybrzeży Morza Śródziemnego trzecim co do znaczenia regionem turystycznym Hiszpanii; niskie ceny i zniżki hotelowe ściągają turystów przez cały rok.

Pozostałe artykuły:

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy