Historia - Imperium Habsburgów

W 1492 r. skapitulowała Grenada. W tym samym roku Kolumb wrócił z pierwszej podróży do Ameryki, rozpoczynając epopeję zamorskich podbojów. Dekret o wypędzeniu Żydów położył w 1492 r. kres polityce tolerancji, znaczącej przez 700 lat najpomyślniejsze lata w dziejach Hiszpanii. W 1502 r. ten sam los spotkał Maurów. Zanim jednak dały o sobie znać negatywne skutki nietolerancji, Hiszpania przeżyła okres największej potęgi. W 1504 r. Ferdynand podbił królestwo Neapolu, w 1515 r. — Nawarrę i prowincje baskijskie. Wnuk Królów Katolickich przez matkę, a potomek domu Habsburgów przez ojca, infant Karol (późniejszy cesarz Karol V) odziedziczył prowincje flamandzkie i burgundzkie cesarstwa, a w 1516 r. objął tron zjednoczonej Hiszpanii. W toku nieustannych wojen zdobył księstwo Mediolanu (1525). Konkwistadorzy hiszpańscy zdobyli niemal całą Amerykę Środkową i Południową: Meksyk (1519-20, Cortes), Peru (1531-33, Pizarro), Chile (1535-37, Almagro). W 1542 r. w skład korony hiszpańskiej włączono Filipiny; Karol I i jego syn Filip II panowali nad imperium, „nad którym nie zachodziło słońce". W literaturze i sztuce rozpoczął się „złoty wiek", który pozostawił wspaniały dorobek artystyczny, trwałe dziedzictwo kultury europejskiej. Złoto i srebro płynęły z kolonii, bogacąc grandów korony, pozwalając na rozkwit miast monopolizujących handel zamorski, przemieniając się w pałace i świątynie, powstające wszędzie jako widomy znak triumfu Kościoła. 
Po soborze trydenckim Hiszpania stanęła w pierwszym szeregu kontrreformacji. W 1539 r. Ignacy Loyola założył zakon jezuitów; w 1546 r. inkwizycja opublikowała pierwszy indeks ksiąg zakazanych. Filip II złamał potęgę Turków na Morzu Śródziemnym (bitwa pod Lepanto, 1571) i przyłączył do Hiszpanii Portugalię wraz z całym jej imperium kolonialnym (1580); powstało największe państwo w dziejach świata. Trwała jednocześnie wyniszczająca polityka wojen zagranicznych, zapoczątkowana przez Karola V. Kraj zadłużał się i rujnował. Błędy polityki wewnętrznej prowadziły do zamieszek. Poniżane i pauperyzowane miasta Kastylii upomniały się bezskutecznie o swe prawa w krwawym powstaniu gmin (bunt comuneros, 1520-22). Tanie srebro faworyzowało import ze szkodą miejscowego rękodzieła. Rolnictwo rozwijało się nierównomiernie, eksport wełny do manufaktur Flandrii rozbudzał hodowlę ze szkodą dla upraw. Klęska „wielkiej armady" Filipa II w wojnie z Anglią (1588) oznaczała kres potęgi Hiszpanii. W 1609-11 wypędzenie morysków (ochrzczonych Maurów) podcięło fundament handlu, rzemiosła, nauki. Cały XVII w. to powolny upadek. Między 1640 r. (odzyskanie niepodległości przez Portugalię) a 1713 r. (pokój w Utrechcie kończący wojnę sukcesyjną) kraj cofnął się do średniowiecza pod względem administracyjnym, gospodarczym, zaś politycznie stracił wszelkie znaczenie stając się obiektem przetargów europejskich potęg. Odżył separatyzm prowincji (secesja Katalonii, 1640-59), utracono niektóre kolonie na rzecz Anglii i Holandii. Udział w przegranej dla Hiszpanii wojnie trzydziestoletniej, wreszcie postępująca degeneracja Habsburgów, zakończona bezpotomną śmiercią Karola II w 1700 — to kolejne objawy zmierzchu potęgi.

Nasze Serwisy

  • www.Szwajcaria.biz.pl
  • www.Moja-Holandia.pl

Nasi Partnerzy